Περιγραφή
Ο Κύριος και Θεός μας, δίδει σε κάθε εποχή αγίους για να μπορούμε όλοι οι χριστιανοί να γεμίζουμε ελπίδα και θάρρος στον πνευματικό μας αγώνα. Για να μην απελπιζόμαστε και να μην θεωρούμε την αγιότητα ως όνειρο απατηλό ή υπόθεση του μακρινού παρελθόντος.
Αυτό συνέβη και με τον Γέροντα Χρυσόστομο Γκέλμπεση. Έναν άνθρωπο, που αφιέρωσε την ζωή του στην προσευχή, τον προσωπικό αγώνα του εξαγιασμού και στην διακονία των συνανθρώπων. Ήταν αρκετό να τον πλησιάσεις, να συνομιλήσεις μαζί του, να τον βλέπεις να λειτουργεί, για να καταλάβεις ότι επρόκειτο περί αληθινού δοχείου του Αγίου Πνεύματος.
Ο λόγος του πάντοτε σοβαρός αλλά όχι απόμακρος. Το πρόσωπο του ιλαρό και χαρούμενο αλλά όχι φαιδρό. Η παρουσία του επιστηρικτική που ενίσχυε, νουθετούσε και έδειχνε τον δρόμο προς τον Παράδεισο. Πόσες αλήθεια ψυχές δεν αναπαύθηκαν κοντά του! Πόσοι άνθρωποι δεν άφησαν τον πόνο τους, τα δάκρυά τους, τους στεναγμούς τους στο πετραχήλι του!
Το κήρυγμά του πάντοτε θεολογικό, με νοήματα που ακουμπούσαν τις πονεμένες ψυχές, δοσμένο με απλό τρόπο ώστε όλοι να το κατανοούν. Ποτέ δεν ήταν τυπικά αυστηρός, ήταν πάντοτε επιεικής προς τους άλλους και αυστηρός με τον εαυτό του. Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας ήταν μυσταγωγία, δεν ήθελες να τελειώσει, ο ίδιος ζούσε τα τελούμενα, χωρίς τίποτε επίγειο να τον απασχολεί. Ήταν δοσμένος στον Θεό που λάτρευε.
Τόνιζε την αξία της Θείας Λειτουργίας και προέτρεπε τους πιστούς να την ζουν, διότι γνώριζε ότι η ορθή μετοχή στην Λατρεία ανοίγει τους πνευματικούς ορίζοντες του πιστού και τον χαριτώνει πνευματικά. […]
(Απόσπασμα από τον πρόλογο του Μητροπολίτη Ζακύνθου Διονύσιο που περιέχεται στο βιβλίο)
